20 years of Anniversary

လြန္ခဲ့ေသာ ၇ ႏွစ္ေလာက္ကေပါ့ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရံုးက ဝန္ထမ္းေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လႈပ္ရြလႈပ္ရြနဲ႔ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္ေလ။ ႏွစ္စဥ္က်င္းပျမဲမဟုတ္ေပမယ့္ စီးပြားေကာင္းရင္ ေကာင္းသလို ဝန္ထမ္းေတြကုိ စိတ္အပင္ပန္းေျပေစရာ ခရီးတစ္ခုခုပို႔တာတို႔ ညစာစားပြဲလုပ္ေပးတာတို႔လုပ္ေပးတတ္ေပမယ့္ ဒီလိုအစီအစဥ္မလုပ္ေပးတာ ၂ ႏွစ္ေလာက္ရွိေနျပီဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အသစ္အဆန္းလိုျဖစ္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတယ္။ ပိုျပီးေပ်ာ္ေနၾကတာက အဲဒီအခ်ိန္က အေတာ္ေလးေခတ္စားေနတဲ့ ရန္ကုန္ျမစ္ထဲ သေဘာၤစီးျပီး ညစာစားရမယ္ဆိုေတာ့ ပိုေပ်ာ္ၾကတာေပါ့။ ဟုတ္တယ္ သေဘာၤတစ္စီးလံုး တစ္ေခါက္စာငွားျပီး ျမစ္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္ အသြားအျပန္စီးရမွာေလဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ Analyst Team ကေတာ့တစ္မ်ိဳးဗ်။ အဲဒီသေဘာၤစီးၾကမယ္ဆိုတာထက္ ညဘက္အကင္စုကင္စားၾကဖို႔စီစဥ္ထားတာကို စိတ္ပိုဝင္စားေနၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ မလိုက္ေတာ့ဘူးလိုလိုျဖစ္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မန္ေနးဂ်င္းက ခင္ဗ်ားကို သေဘာၤေပၚမွာ တာဝန္တစ္ခုေပးစရာရွိတယ္ မျဖစ္မေနလိုက္ရမယ္ဆိုေတာ့ အဖြဲ႔သားေတြ အလုပ္မ်ားကုန္ၾကတယ္။ အစက ကၽြန္ေတာ္မလိုက္ေတာ့ရင္ အကုန္မလိုက္ေတာ့ဘူးဆိုျပီး ရွိတဲ့ လူေလး ငါး ေယာက္ေလာက္က တိုင္ပင္ထားၾကတာေလ။ ခုေတာ့လိုက္မွရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ မိန္းခေလး သံုးေယာက္ကလဲ ဘာဝတ္ရင္ေကာင္းမလဲ တိုင္ပင္ကုန္ၾကျပီ။ ေယာက်ားေလးႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကလဲ ေအးေအးေဆးေဆး။ ကၽြန္ေတာ္သာ ဘာဝတ္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတယ္။ ရံုးလာသလို ပုဆိုးနဲ႔ဘဲသြားမယ္ဆိုေတာ့ အားလံုးဝိုင္းကန္႔ကြက္ၾကတယ္ေလ။ စတိုင္ေလးထြားသြားေအာင္ ေဘာင္းဘီဝတ္ပါေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီအခ်ိန္အထိ ေဘာင္းဘီရွည္ကို မဝတ္တတ္ေသးဘူး။ အားလံုးကလဲ ေဘာင္းဘီဝတ္ၾကမယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စိန္ေဂဟာေျပးျပီး စတိုင္ေဘာင္းဘီတစ္ထည္နဲ႔ ရႈးဖိနပ္တစ္ရံဝယ္ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သေဘာၤေပၚေရာက္တယ္ေပါ့ဗ်ာ တိုတိုေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။

အစီအစဥ္မ်ားအရ လူၾကီးမ်ားကလဲ အျမဲေျပာေနၾက ကုပၼဏီအေၾကာင္းကို ထပ္ေျပာျပၾက။ လူေတြကလဲ ဗိုက္ေတြ တဂြီဂြီျမည္ေနေတာ့ ျမန္ျမန္ျပီးပါေစဆုေတာင္းၾကတာေပါ့။ HR ကလုပ္ပံုေျပာပါတယ္ စမ္းေခ်ာင္း ဂြေစ်းနားက ဝက္သားတုတ္ထိုးအသယ္ကို ဗန္းလိုက္ဝယ္ျပီး သေဘာၤေပၚေခၚလာတယ္ေလ လုပ္ပံုက။ ဒီေတာ့ လူေတြအားလံုးက တုတ္ထိုးကို စိတ္ဝင္စားေနၾကျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာလဲ တာဝန္ေပးမယ္ဆိုျပီးေခၚလာတာ ခုထိအဲဒီလူကေပ်ာက္ေနေတာ့ ဘီယာလဲ ရဲရဲမေသာက္ရဲ ဝီစကီပုလင္းကို မ်က္ေစာင္းတခဲခဲျဖစ္ေနရတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဝန္ထမ္းေတြကို ရာထူးတိုးေပးတဲ့ စာကလဲအဲဒီညမွသာေပးတတ္ေလေတာ့ အခ်ိန္တစ္ခုမွာ အဲဒီအစီအစဥ္ေရာက္ပါေလေရာ။ တိုတိုေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီညက မန္ေနဂ်ာေပါက္စျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို မလိုက္မွာစိုးလို႔ တာဝန္ေပးစရာရွိတယ္ဆိုျပီး ေျပာေခၚလာၾကတာပါ။

ၾကာေတာ့လဲ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာေတာ့ အဲဒီကုပၼဏီနဲ႔လမ္းခြဲလို႔ စင္ကာပူကိုထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီေန႔ညမွာေတာ့ျဖင့္ ပံုမွန္ထက္တစ္လေနာက္က်လို႔ ဝန္ထမ္းမ်ားညကို လုပ္ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ ကုပၼဏီတည္ေထာင္ခဲ့တာ ႏွစ္ ၂၀ ျပည့္အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ေရာ ေပါင္းျပီးေတာ့ ပြဲကိုက်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ဒီညမွာေတာ့ MICT Park ရဲ႕ ျမက္ခင္းျပင္မွာဘဲ သူတို႔က်င္းပလိုက္ၾကတယ္။ MCC 20 Years Anniversaryမတိုင္ခင္ သံုးရက္ေလာက္က အရင္က လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္တစ္ေယာက္က အီးေမးပို႔လာတယ္။ ဒီညမွာေတာ့ျဖင့္ ဝန္ထမ္းေတြ ညစာစားပြဲရွိတယ္ဗ်ာ၊ ညေန ၆ နာရီကေန ၈နာရီပါ။ အဲဒါ ႏိုင္ငံျခားမွာေရာက္ေနၾကေသာ ဝန္ထမ္းေဟာင္းေတြကိုလဲ ပါဝင္ေစျခင္လို႔ပါ လိုဆိုလာေတာ့ ကိုယ့္မွာ ရုတ္တရက္ ရင္ေတြဘာေတြခုန္လို႔။ ဟယ္ ေလယဥ္လက္မွတ္ဝယ္ရမွာနဲ႔ အလုပ္သစ္မွာကလဲ ဝင္တာမၾကာေသးေတာ့ ခြင့္ကလဲ ယူလို႔ရမွာ မဟုတ္ေသးေတာ့ ႏွစ္ရက္ထဲျပန္ရမွာလားေပါ့ေလ ေတာ္ေတာ္ အေျပးအလႊားစဥ္းစားလိုက္ရေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေသခ်ာျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့မွ သူက Virtual လုပ္ေပးမယ္၊ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနေသာ ဝန္ထမ္းေဟာင္းမ်ားနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာဆံုၾကမယ္ဆိုေတာ့မွ ေၾသာ္သြားစရာမလိုဘဲကိုးလို႔ နားလည္လိုက္တယ္။ ဒါေတာင္ေတြးလိုက္မိတာက ကၽြန္ေတာ့မွာ Web Cam မရွိဘူးဆိုေတာ့ ဝယ္ရျပန္ဦးေတာ့မယ္ေပါ့ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီေန႔မနက္မွာ ျမိဳ႕ထဲဘက္ထြက္ရင္းနဲ႔ Web Cam တစ္လံုးဝယ္ခဲ့ရျပန္ေသးတယ္။ ေမာင္ဒီဘီတို႔က VZO လဲမသံုးျဖစ္ဘူးဆိုေတာ့ ဘာမွကို မရွိတာပါ။ အလုပ္လာရွာတုန္းက သယ္လာတဲ့ လက္ပ္ေတာ့ေလးတစ္လံုးရယ္ အင္တာနက္တတ္တံုးက အလကားေပးတဲ့ ပီစီတစ္လံုးရယ္ ဒါဘဲရွိပါတယ္။ ခုဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့စာရင္းထဲေရာက္ေနပါျပီ။

Live Chatဒီလိုနဲ႔ စင္ကာပူကေနကၽြန္ေတာ္၊ အဂၤလန္ကတစ္ေယာက္ရယ္ မေလးရွားကတစ္ေယာက္ရယ္ သံုးေယာက္ကေတာ့ Web Cam နဲ႔ဝင္ေျပာၾကဖို႔ ဂတိေပးထားၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔လဲ နီးစပ္ရာကေန သတင္းရျပီး အင္တာနက္လိပ္စာသိတဲ့ လူမ်ားကလဲ Live Chat ထဲဝင္လာၾကပါေသးတယ္စင္ကာပူကေနာက္တစ္ေယာက္ကလဲ စီးတီးေဟာကေန ဝင္လာပါေသးတယ္ သူကေတာ့ ခဏဲဘဲေျပာႏိုင္ျပီး ဆိုင္ပိတ္မယ္ဆိုလို႔ ဆန္႔ငင္ငင္နဲ႔ ျပန္သြားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆရာဦးတင္ဝင္းေအာင္နဲ႔လဲ ေသေသခ်ာခ်ာ စကားေျပာလိုက္ရတယ္။ ဟိုကပြဲလုပ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို Live ၾကည့္ခိုင္းထားသလိုေတာင္ျဖစ္ေနေသးတယ္။ သူတို႔ကပြဲေတြလုပ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အြန္လိုင္းက သံုးေယာက္က စကားေတြထိုင္ေျပာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ဟုတ္ေနတာ။ ဆရာေျပာတာတစ္ခုရိွတယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုပၼဏီဝန္ထမ္းေတြဟာတဲ့ တစ္ေလွထဲစီး ခရီးသြားေတြေပါ့ဗ်ာ လွဳိင္းေလေတြ ေတြ႔လဲ အတူတူ ညီညီညြတ္ညြတ္ ပူးေပါင္းေလွာ္ခတ္သြားရမယ္ေပါ့။ အဲဒီအိုင္ဒီယာေလးနဲ႔ Staff Night လုပ္တိုင္း သီခ်င္းဆိုၾကရင္ Rod Stewart ရဲ႕ Sailing ဆိုတာကို အျမဲဆိုရတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြအားလံုးနဲ႔ သံျပိဳင္ဆိုၾကတာေနာ္။ ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ၾကက္သီေမႊးညွင္းေတြေတာ့ ထကုန္တာဘဲ။ ဒါနဲ႔ဒီညမွာ သူတို႔သီခ်င္းေတြဆိုၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီသီခ်င္းမဆိုၾကဘူးလားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ တစ္ေခါက္ဆိုျပီးသြားၾကျပီတဲ့။ ဟုတ္တယ္ဗ် ၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကြန္နက္ရွင္းျပတ္ျပီး နာရီဝက္ေလာက္ အဆက္အသြယ္ျပတ္လိုက္ေသးတယ္ေလ။ ဘယ္ကျဖစ္လဲေတာ့ မသိဘူး ဘယ္သူ႔မွကိုမျမင္ရေတာ့တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ ခဏခဏဝင္ဝင္ၾကည့္ျပီး ျပန္တက္လာမယ့္ အခ်ိန္ကိုေစာင့္ေနၾကရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ျပန္အဆက္အသြယ္အရမွာ ေမးၾကည့္တာပါ။ ဆရာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အြန္လိုင္းက လူေတြ မပါလိုက္ရဘူးဆိုျပီး တစ္ေခါက္ျပန္ဆိုၾကမယ္ဆိုလို႔ သူတို႔ သံျပိဳင္ဆိုတာေလး နားေထာင္လိုက္ရေသးတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ ၾကက္သီးေမြးညွင္း ထပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သံေယာဇဥ္မျပတ္ေသးဘူးထင္တယ္။ တနည္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူတို႔မပါတဲ့ အျခားသေဘာၤေပၚမွာ ရြက္လႊင့္ေနရေသးတယ္မဟုတ္လားဗ်ာ။ ခုခ်ိန္ဟာ လွိဳင္းေလေတြ ထန္ေနတဲ့ အခ်ိန္လို႔လဲ ေျပာရင္ရႏုိင္တာဘဲမဟုတ္လား။ သေဘာၤေမွာက္တဲ့သူ ရြက္ေတြျပတ္ကုန္တဲ့သူေတြမ်ားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္လဲအားရွိသြားေအာင္ သူတုိ႔နဲ႔အတူ လိုက္ဆိုျဖစ္လိုက္ပါေသးတယ္

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

ေဘာ္ဒါတို႔လဲ ခံစားၾကည့္ဦးမလား။

တျခားဖတ္ႏုိင္တာ : သက္တမ္းရင့္ညေနတစ္ခု (အိမ္မက္ရွင္)

Tags :
3,382 views